In Franse sferen

En de landbouw, waar ik normaal gesproken mee opsta en naar bed ga, valt even helemaal weg. Of… toch niet. In de vele gesprekken die ik mag voeren met het bonte gezelschap komt landbouw om de hoek kijken als ze vragen wat ik doe. De gesprekken gaan over gezond voedsel, verbinding met de natuur, maar ook de realiteit. Hoe de biologische landbouw moeite heeft met het verdienmodel en de consument toch hele andere keuzes maakt in de supermarkt als het gaat om de portemonnee.

En ik vertel over hoe landbouw al op veel vlakken bezig is met innovaties en duurzaamheid, maar ook over de tijd die nodig is om te kunnen veranderen en hoe het denken in de toekomstige generatie in de landbouw is verankerd. Maar ook hoe regelgeving en opkoopregelingen soms zo contraproductief werken dat boeren zich murw voelen.

‘Belangstelling voor wel en wee van de boer’

Wat me in het bijzonder opvalt in de gesprekken is de oprechte belangstelling voor en interesse van deze stadse kunstenaars in het wel en wee van de boer en zijn toekomst. En ook de hoeveelheid begrip als het gaat om systeemverandering en de tijd die dit vergt. En de verwondering over de mooie voorbeelden die in de sectoren worden toegepast. Ook het verhaal over de Steriele Insecten Techniek (SIT) die we toepassen in de beheersing van de uienvlieg en hoe we dus gebruik maken van de natuur, maakt diepe indruk.

Al deze conversaties versterken opnieuw mijn visie dat landbouw zich niet moet (laten) isoleren, maar zich juist midden in de maatschappij moet plaatsen: in verbinding met het volk, met de natuur en als onlosmakelijk onderdeel van onze cultuur. Ik heb het vaker geroepen in een column en benoem het vaak in de discussies en gesprekken met mensen, bedrijven, beleidsmakers en politici.

Als klap op de vuurpijl laat ik aan het gezelschap foto’s zien van de laatste trekkertrek die ik dit jaar bezocht, en de verbroedering slaat letterlijk toe. Iedereen begrijpt ook de passie, en er ontstaan allerlei fantastische ideeën met gave muziek op klompen met ronkende motoren om de stadsers en plattelanders op een gezamenlijk trekker-festijn te verbinden. Zeg maar: een ‘Zwarte Cross’ in het klein, of beter gezegd: een Tour de Boer in het groot.

Hoe simpel kan het zijn als je in alle openheid met elkaar de kaarten op tafel gooit en kijkt waar setjes ontstaan. Het leven is soms net een kaartenspel, waarbij het niet zozeer gaat om de juiste kaarten, maar wat je doet met de kaarten die je hebt.

Ondertussen geniet ik van de ondergaande zon in Franse sferen en mijmer ik over de invulling van een fantastische Tour de Boer.